Mijn rustpols was vanmorgen 57. Een teken dat ik nog niet ben uitgerust van de rit van gisteren. Ik vond het dan ook niet erg dat Marieke vanmorgen vroeg als eerste op pad ging; elk uurtje rust is welkom. Als zij rond half één thuis komt, moe en bevroren van een ritje met de Driehoek, zit ik al in wielerkleding klaar om haar af te lossen. Een half uur later vertrek ik; de zon komt heel vaag door de dunne laag bewolking, de wegen zijn vrij van gladheid, dit kon weleens een lekker ritje worden.

Als ik Wolvega uit ben en de koude wind mijn gezicht heeft afgekoeld, kom ik al gauw in een goed ritme. Mijn hoge rustpols lijkt weinig effect te hebben op mijn benen, die prima draaien. De weg is goeddeels droog, ik heb de wind licht van achteren en ik stuur in een lekker tempo naar De Blesse. 

Tussen De Blesse en Willemsoord beginnen mijn handen wat te knijpen van de kou, maar zo erg als vorige week is het niet. Mijn reservepaar handschoenen zitten in mijn middelste rugzakje en die denk ik vandaag niet nodig te hebben. Via Witte Paarden beland ik uiteindelijk in Steenwijk, waar vóór mij de brug zichtbaar wordt, waar ik straks krachttraining wil gaan doen.

Gisteren liet ik de krachttraining voor wat het is met dat gevaarte achterop en dus moest ik die vandaag in gaan halen. Ik ben benieuwd of ik daarbij wel last ga krijgen van het ritje van gisteren. Ik schakel het grootste verzet en met de handen op de beugels, staand op de pedalen, trap ik omhoog. Het gaat prima. Ik herhaal de oefening aan de andere kant en zoals vertrouwd maak ik na 6x een rondje rust, via Tuk. Daarna herhaal ik de oefening, ditmaal met de handen onderin de beugels en kan ik gaan uitfietsen. 2 uur lang uitfietsen, welteverstaan, want de Edge geeft net iets meer dan een uur aan.

Ik bedenk het vervolg van de route. Misschien via Giethoorn, Meppel, en dan terug? Eerst maar eens naar Giethoorn, dan kan ik onderweg verder denken. Ik laat beide Giethoorns onder mijn wielen doorgaan en op het fietspad ten zuiden van Giethoorn, bedenk ik me ineens dat het er hier vorige week toch wel heel anders uit zag. Bijna onvoorstelbaar. Op een paar hoopjes sneeuw na, is alle wit verdwenen.

Bij Blauwe Hand ga ik linksaf, richting Wanneperveen. Ik schiet rechtsaf de Veldweg in en fiets dan door natuurgebied De Wieden. Zelfs in de februari-koudte is het hier prachtig. Ik kom uit in Doosje en dat zegt me pas wat als ik de N371 oversteek en linksaf over het fietspad verder ga. Ik was hier eens eerder; toen ging ik rechtsaf richting Emmeloord. 

Meppel is niet ver. Al gauw ben ik op het industrieterrein waar ik een weg zoek naar het centrum. Ik wil over het viaduct, over de A32, maar hoe kom ik daar? Ik zoek naar een bordje 'Ruinerwold', maar vind dat pas als ik al bijna Meppel weer uit ben. Via een fietspad parallel aan de spoorbaan, kom ik uit bij het viaduct. Ook hier was ik eens eerder, toen op aanwijzingen van Siep. Na spoorbaan en snelweg zet ik het vizier op Ruinerwold. 5 kilometer, volgens het bordje.

In Ruinerwold zie ik een bordje 'Havelte' staan en dat lijkt me wel wat. Ik kijk eens hoe lang ik al onderweg ben. Havelte is nog 8 kilometer, dus dan zit ik wel zo'n beetje op 3 uur als ik thuis ben, bedenk ik me. Via de Havelterweg en de Arendsweg, kom ik weer uit bij de N371. Die steek ik over en dan vind ik het wel tijd voor een plas. En om wat te eten. Opgelucht én met een stuk ontbijtkoek tussen mijn tanden, vervolg ik mijn weg.

Na Havelte volgt een lang stuk richting Frederiksoord. Ik heb de wind heel licht van achteren en met de polsen op het stuur, peddelt het lekker door. Op de kruising met de bijzondere rotonde, ga ik rechts / links en vervolg mijn weg naar Wilhelminaoord. Het zijn de laatste loodjes. Straks linksaf en dan ben ik er al bijna. Toch? '14' kilometer geeft het Anwb-bordje aan. Oeps. Dan kom ik op ruim 90 uit en bijna 3 1/2 uur, leert me een snel rekensommetje. Het maakt niet uit, want het is prima fietsweer en mijn benen voelen even zo goed.

Bij Vinkega ben ik weer op de doorgaande weg, waar ik het pas vernieuwde fietspad pak. Ik heb de wind nu vol in de rug en het tempo gaat flink omhoog. Zoefende racefietsbandjes op asfalt, dáár krijg je pas motivatie van. Na Steggerda en Peperga, ga ik onder de A32 door en dan ben ik weer in De Blesse. Tijd om de Equipe te ontdoen van het vuil van met name gisteren. Blinkend pak ik de laatste 4 kilometer terug naar Wolvega, waar mijn rekensommetje inderdaad blijkt te kloppen.

Ik ben tevreden over hoe het vandaag ging; het kleine beetje progressie wat ik (nu) al maak, doet me goed. Met koude handen en een goed gevoel, stap ik onder een warme douche. Lekker gefietst.